'Valt het jou wel eens op dat iedereen uren kan doorzagen over ongelukkige liefdes en nooit iets weet te zeggen over een liefde die gelukkig is? Zo'n ongecompliceerde relatie met een gewone, hartelijke vent, of een gewoon lief meisje, daar valt niks over te zeggen.'

Ik kom binnen en je bekijkt me slaperig, weet niet goed wat te zeggen. Je zwarte t-shirt van een discotheek uit Salou siert je lichaam samen met je grijze broek die je hebt aangetrokken omdat ik ongeduldig op de deurbel aan het drukken was. Jij duikt terug je bed in want ik kwam voor het ontbijt op bed. Ik staar uit het keukenraam en vraag me af wat ik hier ook alweer doe. In godsnaam, welke redenen heb ik om hier, in jouw keuken, te staan? Op dat moment kan ik er geen bedenken, terwijl wanneer ik even later op je twee verschillende kleuren blauwe, in elkaar overlopende, op een Worditem lijkende, dekbed lig, ik duizenden reden kan bedenken. Terwijl ik nog steeds naar buiten staar hoor ik jou stem vanuit de slaapkamer, of alles lukt vraag je. Ik herpak mezelf en besluit te doen waarvoor ik gekomen was: ontbijt op bed. 

Omdat ik mij al vaker in jouw keuken heb begeven weet ik wel waar het staat. Er is iets anders in de keuken maar ik kan mijn vinger er niet echt opleggen, later vertel je mij dat je een droger hebt, heel vreemd dat het niet is opgevallen. De vriezer is nog steeds een vriezer die ik aanzie voor koelkast, en in je koelkast staat beenhamsaus die al meer dan een week over datum is. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen, of je nou een IQ van 75 of 129 hebt, een eitje kan bakken. Zo ook ik, helaas gebruik ik volgens jou te weinig ham en is het eigeel nog niet hard genoeg. Op deze manier zie ik je wel heel charmant eten in je pyjama en ongewassen lichaam. '

Ik zit op je bed, we praten wat, lachen wat, maar het is geen moment stil. Dat is een reden waarom ik hier ben, omdat we zo serieus en nutteloos tegelijk kunnen kletsen. Als ik nadenk over alle onderwerpen waarover we het gehad hebben maakt mijn hoofd overuren. En als ik me afvraag wat jij vond van deze vreemde middag kan ik blijven denken tot de volgende keer dat ik je weer zie, als ik je weer zie.

Of ik nou aan de andere kant van het bed lig, of naast jou in je armen, ik voel me op mijn gemak. Ik voel de ongedwongen sfeer, niets moet. Alles mag zolang het goed voelt. Als ik terug denk aan die middag heb ik het idee dat het wel goed zit. Maar als ik terug denk aan vanaf het moment dat ik de deur ben uitgestapt denk ik dat het niet goed zit. Maar misschien is dat ook wel weer goed?

Duizend redenen kon ik bedenken op het moment dat ik op jou vreemde dekbed lag, en zelfs op het moment dat ik in je armen lag. Maar nu kan ik er weer geen bedenken.