Ik lig onrustig in mijn bed. Ik ben wakker geworden van mijn ouders die vandaag op vakantie gaan. Ik krijg een sms. ‘Hij is dood.’ Ik schrik. Voor zo ver ik nog niet wakker was, ben ik dat nu wel. Ik twijfel, wat moet ik nou terug sturen? Moet ik bellen? Misschien is ze ook wel niet thuis enzovoort. Ik denk na, kan niet meer rustig nadenken. Het enige wat ik denk ik ‘What the fuck.’ Dus dat vertel ik haar. Mijn mond, die anders altijd boordevol praat, is zijn woorden kwijt geraakt. Even later belt ze me. Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, moet ik ernaar vragen? Hoe het precies is gebeurd? Ik voel me egoxefstisch, want het enige wat ik denk is aan mijn broer, toen werden we ook om zeven uur ‘s ochtends opgebeld. Ik luister naar haar, en voel me lullig. Ik kan niets tegen haar zeggen. Kan niet zeggen dat alles wel weer goed komt, want het komt niet goed. Het is over, hij is weg. Keiharde realiteit, maar hoe gaan we er mee om? Hoe moet je leren leven met een dierbare die je verliest? Hoe kalmeer je een vriendin, die eigenlijk de rust zelf is? Ze is niet overstuur, ook al weet ik dat haar gedachten 180 graden in de rondte gaan. Er bestaat geen handboek over hoe je het moet verwerken. Of, misschien bestaat hij wel, maar voor iedereen is het anders. De een wil er nooit over praten, terwijl de ander het opkropt en zich vol op haar werk stort. Waarom wordt het straks een onderwerp waar veel te weinig over wordt gepraat? Hoe kan iedereen over een paar weken weer door gaan met ‘leven’ terwijl er iemand is waarvan het leven is geeindigd? Waarom vergeten we zo snel wie we kwijt geraakt zijn? Is het omdat we doorgaan met de mensen die we nog wel hebben, die we lief hebben? Of is het omdat we de confrontatie niet willen aangaan?